Films die nergens draaien

Het verhaal begint op een stille ochtend bij Cato thuis. De twaalfjarige Cato staat voor het raam met een kop koffie die ze eigenlijk niet lust, en kijkt naar haar vader Harold die — zoals altijd — afwezig door het huis beweegt. Hij staart, drinkt zijn koffie, en vertrekt zonder iets te zeggen.

Cornelia, de overbezorgde buurvrouw die als ongewenste moederfiguur optreedt, komt langs. Cato voelt zich eenzaam en vastberaden tegelijk: “Als dit volwassenheid is, zal zij het nooit worden.”

Vanaf het eerste hoofdstuk voel je het contrast tussen de leegte in Cato's leven en haar levendige, eigenwijze karakter — een spanning die het hele boek draagt.

Het verhaal speelt zich af in een klein, onbenoemd stadje in Nederland. De belangrijkste locatie is de LUX-bioscoop — een vervallen, mysterieus filmtheater dat heropend wordt door de raadselachtige mevrouw Kano.

De bioscoop is geen gewone bioscoop: hier worden geen films vertoond, maar kunnen bezoekers via een bijzondere projector en een zwarte kist hun eigen herinneringen herbeleven als tijdreizen. Daarnaast speelt het verhaal zich af bij Cato thuis, waar de stilte en afwezigheid van haar vader voelbaar zijn, en in de straten van het stadje waar Cato rondfietzt.

De LUX-bioscoop vormt het kloppende hart van het verhaal — een plek waar verleden en heden samenkomen en waar Cato uiteindelijk de waarheid over haar familie ontdekt.

Het personage dat mij het meest aanspreekt is Beggar So — Cato's witte Vlaamse reus, een groot konijn dat vernoemd is naar een personage uit de film Drunken Master.

Beggar So is niet zomaar een huisdier: hij is Cato's trouwste metgezel en een van de weinige constanten in haar leven. Wat Beggar So zo bijzonder en grappig maakt, is dat hij knort als een varken — iets wat je totaal niet verwacht van een konijn! Dat onverwachte en komische maakt hem een heerlijk personage dat voor lichtheid zorgt in een verder best emotioneel verhaal.

Ik vind Films die nergens draaien een prachtig boek. Het is een verhaal dat op het eerste gezicht gaat over een mysterieuze bioscoop en tijdreizen, maar daaronder schuilt een diepgaande laag over hoe het meisje zich voelt — haar eenzaamheid, haar gemis, en haar zoektocht naar verbinding met de mensen om haar heen.

Het boek laat op een mooie manier zien hoe belangrijk het is om gevoelens niet weg te stoppen, maar ze juist te confronteren. De manier waarop Yorick Goldewijk het verhaal vertelt — met humor, spanning en emotie — maakt het een boek dat je bijblijft.